Storm, geschreven door Naida.

Naida heeft met dit verhaal de verhalenwedstrijd van de Vossenburch gewonnen.

Storm rent zo hard als hij kan, zo hard dat ik hem op z’n rug bijna niet kan bijhouden.
Storm is mijn paard, mijn eigen lieve paard. Ikzelf kan bijna niet geloven dat ik Storm gehad heb.

Bij ons op de hoek was een tinkerfokkerij, daar ging Amber zo vaak als ze kon naar toe. Daar stond altijd een jonge tinker. Amber was er in één oogopslag verliefd op geworden! Ze had gekletst met de stalhulp, en die had gezegd dat Storm een ziekte heeft, waar niks meer aan gedaan kon worden. Maar als hij goed wordt verzorgd en als hij veel liefde krijgt, dat hij dan nog vele jaren zal leven.

Amber vond dit te triest om aan te horen. Ze heeft lang bij haar vader gezeurd. "IK WIL STORM!" "Ik zie nog wel, zei vader dan, "ik zie nog wel".

Amber bleef langs Storm gaan, ze zag hem steeds vaker, ze was er de hele dag lang. Ze nam haar avondeten mee naar Storm. Maar nooit heeft Amber Storms geheim verder verteld, Zelfs haar ouders weten er niks van. Op haar tiende verjaardag kreeg Amber Storm eindelijk. Ze was zo blij! En dat merkte je ook aan Storm!

Ze moest zelf spullen kopen voor Storm: voer, paardensnoepjes, zadel, halster, hoofdstel. Storm rijdt fantastisch. Galop gaat nog een beetje moeilijk, maar Storm is nog maar zo jong. Amber wou vandaag een bosrit gaan maken. Snel doet ze haar lekker zittende kleren aan en rent naar buiten. Hoe zou het met Storm zijn? Als Amber bij Storms stal aankomt ziet ze Storm niet. "O, nee, Storm!" Amber rent over de boerderij. Ze kijkt bij de kippen. Nee, daar is hij niet! Waar dan? Bij de koeien? Amber giechelt bij de gedachte: je zou Storm niet herkennen, hij lijkt anders veel op een koe. Toen Amber drie keer bij de koeien gekeken had zag ze hem nog niet. Waar zit hij nou? Toen wist Amber waar Storm zat, ze rook appeltaart.

"Storm, dit meen je toch niet!" Maar jawel hoor, Storm was gek op appeltaart, hij kon de geur niet weerstaan. De keuken van Amber had een keukenraampje en daar had Storm zijn hoofd door gestoken. "Boef! Kom eens hier jij!" Storm luisterde en stak zijn hoofd naar Amber uit. "Wat een beest", hoort ze haar moeder zeggen. "Ja", roept Amber terug. Snel maakt Amber Storm klaar voor de rit. Ze rent naar binnen. Moeder had al een picknickmandje voor haar klaargemaakt. Snel pakt Amber het mandje. "Doei pap, doei mam, tot vanmiddag."